خانه / سیره ائمه

سیره ائمه

اسباب شفاعت حضرت زهرا (سلام الله علیها) در قیامت!

هر گاه سخن از عاشورا و مصائب امام حسین (علیه السلام) به میان می آید امکان ندارد از برادر و علمدار باوفای ایشان یعنی حضرت ابوالفضل العباس (علیه السلام) یاد نشود اصلا عاشورا با قمر بنی هاشم (علیه السلام) معنایی دیگر دارد.

روایات معصومان علیهم السلام نیز حاکی از جایگاه رفیع و منیع حضرت عباس (علیه السلام) در دو دنیا حکایت دارد.

روایت شده که وقتی روز قیامت بر پا می شود، پیامبر (صلی الله علیه و آله) به مولا علی (علیه السلام) می فرمایند که: «به زهرا بگو برای شفاعت و نجات امت چه داری؟» مولا (علیه السلام) پیام حضرت رسول (صلی الله علیه و آله) را به فاطمه زهرا (سلام الله علیها)  می رسانند و ایشان در پاسخ می فرمایند: «ای امیرالمؤمنین! دو دست بریده پسرم عباس برای ما در مورد شفاعت کافی است.»

امام سجاد (علیه السلام) می فرمایند: «خداوند رحمت کند عمویم عباس بن علی علیهما السلام را که به تحقیق ایثار و جانبازی کرد و جنگ نمایانی نمود و خود را فدای برادرش ساخت، تا اینکه دستانش قطع شد و خداوند در مقابل، بسان عمویش جعفر طیار دو بال به او عنایت کرد تا با آنها با ملائکه در بهشت پرواز نماید و همانا عباس علیه السلام نزد خداوند تبارک و تعالی منزلتی دارد که جمیع شهدا در روز قیامت بر او غبطه خورند و تمنّای مقامش را نمایند.»

امام صادق (علیه السلام) در زیارت حضرت ابوالفضل (علیه السلام) می فرمایند: «پس خداوند برترین و بیشترین و وافرترین و کامل ترین پاداش کسی را از میان آنان (مجاهدین و شهدای حق) که به پیمانشان وفا نمودند، دعوت او را پذیرفتند و از ولی امر خود طاعت کردند ، به تو ارزانی فرماید.»

ایشان همچنین در فارز دیگری از زیارت حضرت عباس (علیه السلام) می فرمایند: «شهادت می دهم که محقّقاً تو در خیرخواهی، سر حدّ تلاش را نمودی و نهایت کوشش را انجام دادی، پس خداوند تو را در جمع شهدا و روحت را با ارواح نیک بختان قرار داد و وسیع ترین منزل و برترین غرفه را در بهشت به تو بخشید.»

امام زمان (عج) حضرت قائم آل محمد (صلی الله علیه و آله) در بخشی از سخنان زیبای خود درباره عمویشان عباس (علیه السلام) چنین می فرمایند: «سلام بر ابوالفضل، عباس بن امیرالمؤمنین، هم درد بزرگ برادر که جانش را فدای او ساخت و از دیروز بهره فردایش را برگزید، آنکه فدایی برادر بود و از او حفاظت کرد و برای رساندن آب به او کوشید و دستانش قطع گشت. خداوند قاتلانش، «یزید بن رقاد» و «حیکم بن طفیل طایی» را لعنت کند…»

ایشان همچنین صفات والاى ریشه دار در عمویش، قمر بنى هاشم و مایه افتخار عدنان را چنین بر مى شمارند و مى ستایند:

۱-همدردى و همگامى با برادرش سید الشهداء (علیه السلام) در سخت ترین و دشوارترین شرایط تا آنجا که این همگامى و همدلى ضرب المثل تاریخ گشت.

۲- فرستادن توشه آخرت با تقوا، خویشتندارى و یارى امام هدایت و نور.

۳- فدا کردن جان خود، برادران و فرزندانش در راه سرور جوانان بهشت، امام حسین (علیه السلام).

۴- حفاظت از برادر مظلومش با خون خود.

۵- کوشش براى رساندن آب به برادر و اهل بیتش هنگامى که نیروهاى ستمگر و ظالم مانع از رسیدن قطره اى آب به خاندان پیامبر (صلی الله علیه و آله) شده بودند.

منبع :قدس

قطره اشکی که پاداش آن بهشت است!

در این باره ابی عماره روایت می کند که امام صادق (علیه السلام) فرمودند: ای اباعماره؛ درباره حسین (علیه السلام) برای من شعری بخوان. پس من شروع به خواندن نمودم و امام مشغول به گریه شدند و بعد از آن فرمودند: هر که نوحه ای بر حسین (علیه السلام) بخواند و پنجاه نفر را به واسطه آن بگریاند، مستحق بهشت است و هر کس ده نفر را بگریاند، مستحق بهشت است و هر کس یک نفر را بگریاند، مستحق بهشت است و هر کس نوحه بخواند و تنها خود او بگرید، مستحق بهشت است.

 همچنین این امام همام بیان داشته اند: کسی که درباره ی حسین (علیه السلام) بیت شعری بنویسد و بواسطه ی آن اشک از چشمانش جاری گردد و ده نفر را بگریاند، خود او و آن ها اهل بهشت هستند و چنانچه نه نفر را بگریاند خودش و آن ها مستحق بهشت می باشند و امام صادق (علیه السلام) تا آنجا ادامه دادند که فرمودند: کسی که شعری درباره ی امام حسین (علیه السلام) بنویسد (بخواند) و تنها خود را به صورت گریه کننده درآورد، اهل بهشت می باشد.

علاوه بر این حضرت محمد (صلی الله علیه و آله) به دختر خویش فرمودند: ای فاطمه؛ زنان امت من برای زنان خاندان من می گریند و مردانشان برای مردان اهل بیت من گریه می کنند و در هر سال مراسم عزا و ماتم را تکرار می نمایند و چون روز قیامت شود، تو شفاعت زنان آنان را می نمایی و من شفاعت مردانشان را و هر کس از آنان که بر مصیبت های حسین (علیه السلام) گریسته باشد را رهسپار بهشت می نماییم و ای فاطمه؛ هر چشمی در روز قیامت گریان است جز آن چشمی که بر مصیبت های حسین (علیه السلام) گریسته باشد.

علاوه بر این امام صادق (علیه السلام) فرموده اند: کسی که نام حسین (علیه السلام) نزدش برده شود و از دیدگانش به اندازه ی بال مگسی اشک جاری شود، پاداش او با خداست و خداوند با داخل نمودن او به بهشت خوشحالش می نماید.

منبع : قدس

ثواب گریه بر اباعبدالله (علیه السلام) از زبان امام رضا (علیه السلام)

امام رضا (علیه السلام) درباره عاشورای حسینی و مصائب حضرت سیدالشهداء (علیه السلام) روایات متعددی دارند و در آنها بر کیفیت عزاداری سالار شهیدان (علیه السلام) تصریح دارند.

امام رضا (علیه السلام) می فرمودند: «هر گاه ماه محرم فرا می رسید، پدرم (موسی بن جعفر علیه السلام) دیگر خندان دیده نمی شد و غم و افسردگی بر او غلبه می یافت تا آن که ده روز از محرم می گذشت، روز دهم محرم که می شد، آن روز، روز مصیبت و اندوه و گریه پدرم بود.»

همچنین از ایشان است که: «هر کس که عاشورا، روز مصیبت و اندوه و گریه اش باشد، خداوند روز قیامت را برای او روز شادی و سرور قرار می دهد.»

حضرت ثامن الحجج (علیه السلام) فرمودند: «ای دعبل! برای حسین بن علی علیه السلام مرثیه بگو، تو تا زنده ای، یاور و ستایشگر مایی، پی تا می توانی، از یاری ما کوتاهی مکن.»

علاوه بر این، امام رئوف (علیه السلام) می فرمایند: «گریه کنندگان باید بر کسی همچون حسین علیه السلام گریه کنند، چرا که گریستن برای او، گناهان بزرگ را فرو می ریزد.»

یکی از جامع ترین و طولانی ترین احادیث امام رضا (علیه السلام) درباره عاشورای حسینی حدیثی است خطاب به ریان بن شبیب، که به فرازهایی از آن اشاره می شود.

ایشان در ذیل این حدیث به ریان فرمودند: «ای پسر شبیب! اگر بر چیزی گریه می کنی، بر حسین بن علی بن ابی طالب علیه السلام گریه کن، چرا که او را مانند گوسفند سر بریدند.»

و نیز می فرمایند: «ای پسر شبیب! اگر بر حسین علیه السلام آن قدر گریه کنی که اشک هایت بر چهره ات جاری شود، خداوند همه گناهانت را که مرتکب شده ای می آمرزد، کوچک باشد یا بزرگ، کم باشد یا زیاد.»

امام رضا (علیه السلام) همچنین فرمودند: «اى ابن شبیب! اگر دوست دارى پاک و بدون گناه به ملاقات خدا بروى، به زیارت حسین (علیه السلام) برو، اى ابن شبیب! اگر دوست دارى با پیامبر اکرم صلى اللَّه علیه و آله در غرفههاى بهشت همراه باشى، قاتلان حسین را لعنت کن، اى ابن شبیب! اگر دوست دارى ثوابى مانند ثواب کسانى که همراه حسین بن علىّ علیهما السّلام شهید شدند داشته باشى، هر گاه بیاد او افتادى بگو: «ای کاش با شما بودم و به رستگاری عظیمی می رسیدم.»

و نیز از ایشان است که: «چرا وقتى میت را دفن مى ‏کنید و سرش را بر خاک مى ‏گذارید در مقابل صورتش و زیر سرش مهرى از خاک (قبر امام حسین علیه السلام) نمى ‏ گذارید؟»

منبع : قدس